UCZYĆ SIĘ KOCHAĆ I POZNAWAĆ ŚWIAT TAKIM JAKIM JEST

Zdolność postrzegania warunkuje prawdziwe poznanie. Możliwie jak najbogatsze doświadczenia zmysłowe małego dziecka mają centralne znaczenie dla rozwoju zmysłów. Jest to proces, który ciągnie się przez pierwsze lata życia dziecka. Następny krok w procesie nauczania polega na tym, żeby dziecko stawało się coraz bardziej świadome tego co postrzega. Dziecko uczy się poznawać istotę rzeczy danego fenomenu (zjawiska). Fenomenologiczny aspekt nauk przyrodniczych i humanistycznych odgrywa w szkole waldorfskiej począwszy od IV-tej klasy ważną rolę.

Uświadomienie sobie podstaw ludzkiego przeżywania i działania przez dorosłego pomaga dzieciom odnaleźć się w dzisiejszym świecie
Jak dzieci przeżywają świat?
Z jakich motywów działa dorosły?

Dzieci wydane są na działanie zewnętrznych wrażeń tak dobrych jak i złych. Z punktu widzenia pedagogiki waldorfskiej ważne jest dla zdrowego rozwoju człowieka i stałego rozwoju jego zdolności, żeby małe dzieci przeżywały w działaniu otaczających ich ludzi godne naśladowania pobudki.

Konstytucję fizyczną, a także konstytucję woli wzmagają rytmy dnia, tygodnia, miesiąca i święta roczne. Właśnie dzieciom w naszym rozwiniętym, stechnicyzowanym, otoczeniu trzeba otwierać zmysły na wielość zjawisk przyrody i świata. Treści nauczania w szkole waldorfskiej są rodzajem ćwiczeń w tym ważnym uczeniu się precyzyjnego postrzegania, przeżywania różnych jakości i w zdobywaniu pewności w życiu.

W ogromnym rozprzestrzenianiu się przeżyć „z drugiej ręki” poprzez media dostrzegają pedagodzy waldorfscy poważne zagrożenie dziecięcego rozwoju.

Ale nie tylko zmysły są ważne. To co przeżywamy w fenomenach, jak rozwijamy relację do otaczającego nas świata, do bliźnich, tak iż pielęgnacja i różnicowanie sfery emocjonalnej jest też ważnym zadaniem pedagogiki waldorfskiej.

Omówione do tej pory dziedziny nauki w szkole połączone są z dużą aktywnością. Dzieci malują, lepią z wosku i pracują z gliną, robią na drutach szyją itp. Odwiedzają też gospodarstwo rolne, sieją zboże, zbierają je, mielą, pieką chleb. Budują mur. Szkolną pracę uzupełniają jeszcze praktyki. W klasach wyższych w zależności od możliwości dzieci mają kilkutygodniową praktykę w gospodarstwie rolnym i leśnym (w IX klasie), praktykę geodezyjną (w X klasie), później ewentualnie jeszcze praktyki o charakterze społecznym. W tym szczególnym czasie życia uczniowskiego ćwiczona jest w wyraźnym kontekście odpowiedzialności aktywność własna, zwrócenie się do świata i do drugiego człowieka. To ćwiczenie własnej aktywności nawiązuje do umiejętności rozwijanych we wcześniejszych latach: do właściwego postrzegania, do radości i entuzjazmu względem wytworzonych przez siebie wyobrażeń, a potem z przejścia do przemyślanych działań. Proces ten jest w szkołach waldorfskich wspierany przez wielorakie aktywności artystyczne rzemieślnicze i technologiczne.

Metody i treści nauczania, uwzględniające ogólno-naukowe wymogi, natrafiają wtedy na rozwinięte, młode osoby które nie są przygniecione ogromną ilością wiedzy i błędów, nie są podlegli technologii tylko świadomi swoich zdolności, mogą zastosować nowoczesną wiedzę i techniki w sposób odpowiedni dla człowieka i świata.

Umiejętności społeczne nie są zdobywane na bazie teorii czy też ideologii. Najważniejszym dla osobistego i społecznego zdrowego życia jest obok doświadczeń rodzinnych wspólne życie i wspólna praca w społeczności szkolnej z rodzicami, z nauczycielami, którzy dla przyszłości dzieci całej społeczności tworzą i utrzymują szkołę.