CZŁOWIEK TO WIĘCEJ NIŻ NASZE CIAŁO I DUSZA

Człowiek wiąże się ze światem w najróżniejszy sposób: przez aktywność fizyczną, duszną i duchową. Rudolf Steiner wskazywał na tę trojaką relację i łączył ją z cielesną organizacją człowieka. Człowiek nie jest istotą jednowymiarową. Dopiero zdrowy rozwój ciała i duszy tworzy podstawę do tego, żeby duchowa indywidualność mogła posłużyć się tymi instrumentami to znaczy, żeby mogła przejawić się aktywność. Głowa, serce i ręce mają równorzędne znaczenie dla rozwoju dziecka. Dlatego w pedagogice waldorfskiej w tej samej mierze wspiera się rozwój zdolności kognitywnych, moralnych i praktycznych.

Niezwykle ważny w wychowaniu dziecka jest sposób w jaki zaznajomione zostaje ono z istotą człowieka. Zredukowany i w skutek ideologii jednostronny obraz świata może młodemu człowiekowi utrudnić dotarcie do siebie samego. Szkoła waldorfska próbuje zmierzyć się z tym niebezpieczeństwem przez wielostronny i oparty na fenomenach obraz człowieka. Dlatego na samym początku przedmiotów przyrodniczych (IV kl.) pojawia się w przystępnych dla dziecka formach nauka o człowieku.